به زمین میزنی و میشکنی
عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد
در دلی آتش جاویدی را
دیدمت وای چه دیداری وای
این چه دیدار دلازاری بود
بی گمان برده ای از یاد آن عهد
که مرا با تو سر و کاری بود
دیدمت وای چه دیداری وای
نه نگاهی نه لب پر نوشی
نه شرار نفس پر هوسی
نه فشار بدن و آغوشی
این چه عشقی است که دردل دارم
من از این عشق چه حاصل دارم
می گریزی ز من و در طلبت
بازهم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من
لب سوزان ترا می جوید
میتپد قلبم و با هر تپشی
قصه عشق ترا میگوید
بخت اگر از تو جدایم کرده
می گشایم گره از بخت چه بک
ترسم این عشق سرانجام مرا
بکشد تا به سراپرده خک
 خلوت خالی و خاموش مرا
تو پر از خاطره کردی ای مرد
شعر من شعله احساس من است
تو مرا شاعره کردی ای مرد
آتش عشق به چشمت یکدم
جلوه ای کرد و سرابی گردید
تا مرا واله بی سامان دید
نقش افتاده بر آبی گردید
در دلم آرزویی بود که مرد
لب جانبخش تو را بوسیدن
بوسه جان داد به روی لب من
دیدمت لیک دریغ از دیدن
سینه ای تا که بر آن سر بنهم
دامنی تا که بر آن ریزم اشک
 آه ای آنکه غم عشقت نیست
می برم بر تو و بر قلبت رشک
به زمین می زنی و میشکنی
عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد
در دلی آتش جاویدی را 

 

این شعر را برای تو میگویم
در یک غروب تشنه تابستان
در نیمه های این ره شوم آغاز
در کهنه گور این غم بی پایان
این آخرین ترانه لالاییست
در پای گاهواره خواب تو
باشد که بانگ وحشی این فریاد
پیچد در آسمان شباب تو
بگذار سایه من سرگردان
از سایه تو دور و جدا باشد
روزی به هم رسیم که گر باشد
کس بین ما نه غیر خدا باشد
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
میسایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
آن داغ ننگ خورده که می خندید
بر طعنه های بیهده ‚ من بودم
گفتم که بانگ هستی خود باشم
اما دریغ و درد که زن بودم
چشمان بیگناه تو چون لغزد
بر این کتاب در هم بی آغاز
عصیان ریشه دار زمانها را
بینی شکفته در دل هر آواز
اینجا ستاره ها همه خاموشند
اینجا فرشته ها همه گریانند
اینجا شکوفه های گل مریم
بیقدرتر ز خار بیابانند
اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریا کاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری
بگذار تا دوباره شد لبریز
چشمان من ز دانه شبنمها
رفتم ز خود که پرده بر اندازم
از چهر پک حضرت مریم ها
بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستاره توفانست
پروازگاه شعله خشم من
دردا ‚ فضای تیره زندانست
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من و تو ‚ طفلک شیرینم
دیریست کاشیانه شیطانست
روزی رسد که چشم تو با حسرت
لغزد بر این ترانه درد آلود
جویی مرا درون سخنهایم
گویی به خود که مادر من او بود

 

یکی مهمان ناخوانده
ز هر درگاه رانده سخت وامانده
رسیده نیمه شب از راه ‚ تن خسته  ‚ غبار آلود
نهاده سر بروی سینه رنگین کوسن هایی
که من در سالهای پیش
همه شب تا سحر می دوختم با تارهای نرم ابریشم
هزاران نقش رویایی بر آنها در خیال خویش
و چون خاموش می افتاد بر هم پلکهای داغ و سنگینم
گیاهی سبز میرویید در مرداب رویاهای شیرینم
ز دشت آسمان گویی غبار نور بر می خاست
گل خورشید می آویخت بر گیسوی مشکینم
نسیم گرم دستی حلقه ای را نرم می لغزاند
در انگشت سیمینم
لبی سوزنده لبهای مرا با شوق می بوسید
و مردی می نهاد آرام با من سر بروی سینه ی خاموش
کوسنهای رنگینم
کنون مهمان ناخوانده
ز هر درگاه رانده سخت وامانده
بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را
آه من باید به خود
 هموار سازم تلخی زهر عتابش را
و مست از جامهای باده می خواند که ایا هیچ
باز در میخانه لبهای شیرینت شرابی هست
یا برای رهروی خسته
در دل این کلبه خاموش عطر آگین زیبا
جای خوابی هست ؟

لبای خـــشک وتاول بســـــته ام را                 زلالی ازنگاه خود بنـــــوشــــا ن

تـــو ای آزادی مــحض کبـــوتـــــر                 رهایم کن ازاین درخویش مردن

منو نگـــذاراین دلخستــــه سنگـــو                 دراین تنهایی وتشــویش مــــردن

توبا چشمـــات برام مرهـــم بیا ور                 که بگـذارم رو زخم خسـتگــیهام

بیا تا دل بریـــدن ساده باشــــــــــه                  برام از پوچی د لبستـــــگـی هام

بیا وپاره کـــن شب پــــیلـــه ها رو                 بذا  روزا  بشــن پروانـــه بارون

تو میتونی توو این یأ س همـــیشـه                  امید ی باشی  واسه این پریشــون

برای لحظه دیـــــدارچـشــــــما ت                  چشامـو سـنگفـرش کـوچه کـردم

اگه دنیا همــــــه با مـــــن بجــنگه                  بـه یاد تـو پُــر از حــس  نَبـَــردم

جـنین مــــــن پــُـره از نطفه ی تـو                 بیا میلا د  شــــــادی آور عـشـــق

مرا که خالی ام ازهرچـه احسـا س                 پـُرم کن نازنین ازبـــاورعـشــــق

نیمه شب در دل دهلیز خموش
ضربه پایی افکند طنین
دل من چون دل گلهای بهار
پر شدم از شبنم لرزان یقین
گفتم این اوست که باز آمده
جستم از جا و در ایینه گیج
بر خود افکندم با شوق نگاه
آه لرزید لبانم از عشق
تار شد چهره ایینه ز آه
شاید او وهمی را می نگریست
گیسویم در هم و لبهایم خشک
شانه ام عریان در جامه خواب
لیک در ظلمت دهلیز خموش
رهگذر هر دم می کرد شتاب
نفسم نا گه در سینه گرفت
گویی از پنجره ها روح نسیم
دید اندوه من تنها را
ریخت بر گیسوی آشفته من
 عطر سوزان اقاقی ها را
تند و بیتاب دویدم سوی در
ضربه پاها در سینه من
چون طنین نی در سینه دشت
لیک در ظلمت دهلیز خموش
ضربه پاها لغزید و گذشت
 باد آواز حزینی سر کرد

یک شب ز ماورای سیاهی ها
چون اختری بسوی تو می ایم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می ایم
سرتا بپا حرارت و سرمستی
چون روزهای دلکش تابستان
پر میکنم برای تو دامان را
از لاله های وحشی کوهستان
یک شب ز حلقه که به در کوبم
در کنج سینه قلب تو می لرزد
چون در گشوده شد تن من بی تاب
در بازوان گرم تو می لغزد
دیگر در آن دقایق مستی بخش
در چشم من گریز نخواهی دید
چون کودکان نگاه خموشم را
با شرم در ستیز نخواهی دید
یکشب چو نام من به زبان آری
می خوانمت به عالم رویایی
 بر موجهای یاد تو می رقصم
چون دختران وحشی دریایی
یکشب لبان تشنه من با شوق
در آتش لبان تو میسوزد
چشمان من امید نگاهش را
بر گردش نگاه تو میدوزد
از زهره آن الهه افسونگر
رسم و طریق عشق می آموزم
یکشب چو نوری از دل تاریکی
در کلبه ات شراره میافروزم
آه ای دو چشم خیره به ره مانده
آری منم که سوی تو می ایم
بر بال بادهای جهان پیما
شادان به جستجوی تو می ایم

 

من به مردی وفا نمودم و او
 پشت پا زد به عشق و امیدم
هر چه دادم به او حلالش باد
غیر از آن دل که مفت بخشیدم
دل من کودکی سبکسر بود
خود ندانم چگونه رامش کرد
او که میگفت دوستت دارم
پس چرا زهر غم به جامش کرد
اگر از شهد آتشین لب من
 جرعه ای نوش کرد وشد سرمست
حسرتم نیست ز آنکه این لب را
بوسه های نداده بسیار است
باز هم در نگاه خاموشم
قصه های نگفته ای دارم
باز هم چون به تن کنم جامه
فتنه های نهفته ای دارم
بازهم میتوان به گیسویم
چنگی از روی عشق و مستی زد
باز هم می توان در آغوشم
پشت پا بر جهان هستی زد
 باز هم می دود به دنبالم
دیدگانی پر از امید و نیاز
باز هم با هزار خواهش گنگ
میدهندم به سوی خویش آواز
باز هم دارم آنچه را که شبی
ریختم چون شراب در کامش
دارم آن سینه را که او میگفت
تکیه گاهیست بهر آلامش
ز آنچه دادم به او مرا غم نیست
حسرت و اضطراب و ماتم نیست
غیر از آن دل که پر نشد جایش
بخدا چیز دیگرم کم نیست
کو دلم کو دلی که برد و نداد
غارتم کرده داد میخواهم
دل خونین مرا چکار اید
دلی آزاد و شاد میخواهم
دگرم آرزوی عشقی نیست
بیدلان را چه آرزو باشد
دل اگر بود باز می نالید
که هنوزم نظر باو باشد
او که از من برید و ترکم کرد
 پس چرا پس نداد آن دل را
وای بر من که مفت بخشیدم
دل آشفته حال غافل را

 

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست 

زمانه در گذر است از گذر نمیتوان گذشت

خدایا بر من رحم کن بر من حقیر

نمی دانم چه باید کرد

شنیده بودم که وقتی دل هر انسانی میمیرد پاهاش توان یارای او را ندارد

ولی نمیدانستم که چنین است اینک من دیگر دل مرده شدم و پاهایم توان یارای مرا ندارد

قلبم چنان گرفته که جز مرگ هیچ چیز آرامبخش روحُ و جانم نیست

هر چی میگویم فایده ندارد بهتر میدانم من در عذاب باشم و او نداند

شاید مرگ فرا رسید و مرا از این دنیایی فانی نجات داد

قلبم دارد پاره میشود چنان دردی میکند که انگار کسی پایش را بر روی آن گذاشته

و با بی رحمی کامل فشار میدهد

دستم را به طرفش میبرم اما او باز فشار میدهد هر چه تقلا میکنم

او نیز بیشتر فشار مییاورد

دیگر توان ندارم چشمانم پر از اشک است و دلم در حسار قفس تنهایی

من هیچ کس را ندارم تنهای تنهام نه همدمی نه یاوری

صبر خواهم کرد میدانم قلبم پاره خواهد شد و من به اوج میرسم

منتظر خواهم ماند

آن زمان عزیزم میفهمد من و عشقم چه بودیم و چه راحت از دست رفتم

من تنها میخواستم زندگی کنم اما این حق را نداشتم

خواستم از وجودم تمام زندگی ام دفاع کنم

پس تصمیمم را گرفتم دست به تغیان زدم تغیان بر علیه عزیزانم

خواستم از عشقی پاک دفاع کنم تمام تلاشم را کردم از هیچ کوششی رو گردان نبودم

آن قدر تلاش کردم که سرنوشت هم در برابرم زانو زد

و من آن قدر مغرور شدم که این سرنوشت ِ به زانو در آمده را رها کردم

زمانی به خودم آمدم که دیدم سرنوشت توسط یک شاهزاده کوچک بر علیه من بر خواست ِ

و من غافل از هرچیزی بر قلب عشقم حکومت میکردم آری من شاهزاده ای بودم

که یک دختر گدا در لباس شاهزاده ای زیبا میخواست قصر فرمانرواییم را بستاند

و من غافل از آن در سرزمین خیالی خود با انوار پر تلائتو عشق به عشق بازی مشغول بودم

زمانی به خود آمدم که دیر بود این بار سرنوشت مرا به زمین زد و من در

برابر آن زانو زدم و همان گونه که اشک میریختم فریاد زدم چرا چرا چرا من

من به کدامین گناه مجازات میشوم به کدامین گناه

ناگاه قلبم فریاد زد برخیز و مبارزه کن زیرا آن چه از آن توست ،از آن توست

فقط برایش مبارزه کن ناگاه نیرویی در وجودم فوران کرد

احساس جوانی میکردم بلند شدم به مبارزه ادامه دادم

هر آنچه به یگانه قلبم میگفتم باز مرا باور نداشت باز آن

دخترک گدا را به من ترجیع میداد

و من دست از تلاش بر نمیداشتم تا اینکه دیدم او نیز دلش میخواهد چنین زندگی کند

دیدم او میخواهد ارتباطش با آن دخترک یا از قبیل آن حفظ کند

از او خواستم یا مرا بخواهد ُ من باشمُ او یا آن زندگی را

با خود میگفتم معلوم است او مرا میخواهد

ولی در کمال ناباوری دیدم که با زبان بی زبان گفت: آن زندگی را

اشک در چشمانم جمع شد یاده پدرم افتادم که میگفت تو هنوز خامی

دیدم راست میگفت:من هم خام بودم و هم احمق

نمیدانستم چه کنم هر چه فکر کردم نفهمیدم

یک لحظه میگفتم رهایش میکنم چون لایقم نیست ولی باز میگفتم

پس دلم چی ؟ خواستم فقط یک فرصت به او بدهم صبر کردم تا ببینم چه میشود

با خود و دل خود عهد بستم این بار رهایش کنم

چون زمانی که او آن قدر از اینکه من نه خواب داشته باشم نه خوراک خوشنود است

وراضی نیست به خاطر من و عشق من از خواستهای خود که فقط

برای گزراندن وقت است و شاید کمی برای پول بگذرد باید گذشت

همینک 4شبانه روزشت که اشکُ وخونم با هم در آمیخته و او نه میداند و نه خواهد دانست

دانستنش هم سودی ندارد چون باز من مقصرم وحقم همین است

روزی فرا خواهد رسید که من در آغوش گرمش ودر اوج جوانی دور از هر آرزویی

این جهان فانی را وداع میگویم

و او را میبینم که در کناره بانوئی زیبا با دسته گلی از اقاقیا بر سر مزارم مینشیند و

زیر لب از روی سنگ مزارم میخواند

اینجا آرامگاه ابدی دخترکی نا کام است

و این آخرین دیدارمان بود

زیرا او قصر مرا به بانویی دیگر سپرده بود و من دیگر در قلبش جایی نداشتم..............................